Geïnspireerd door de recente mooie bijdrage van Jan van Til "Van rommeltje naar stelselmatig informatieverkeer" kreeg ik de behoefte nog eens goed over het woordje rommel na te denken. Want wat is rommel eigenlijk? Volgens de Wikipedia kan het wanorde zijn. Maar er is nog geen Wikipedia artikel over wanorde (wat een wanorde die Wikipedia!) dus laten we dat maar even voor wat het is en gaan op zoek naar rommelig. Hier vinden we o.a. voor rommelig de verklaring "met een storende mate van wanorde". Het gaat dus kennelijk niet zozeer om de rommel zelf maar om het feit dat orde ontbreekt én dat mensen zich er (daarom?) aan kunnen storen.

Rommel haalt dus emoties naar boven. Het verstoort de psyche. Maar wat verstoort het eigenlijk? Een Business transactie? Of de geordende hersencellen van de actor? Een gemiste kans? Een verborgen waarde? Het gebrek aan orde waardoor we het niet begrijpen? De aanname dat rommel per definitie inefficiënt is? Een gemeenschappelijk begrip over hoe de wereld er uit zou moeten zien? Of zit rommel gewoon maar tussen onze oren? En is het aanbrengen van orde niets anders dan het wegnemen van de angst voor complexiteit? En in feite dus gewoon een illusie.

Om van rommelig naar geordend te gaan heb je wel een beetje schoonmaakwoede nodig. De zwitserse artiest Ursus Wehrli heeft er zelfs een boek over geschreven: The Art of Clean Up. Hier ziet u wat foto's uit zijn werk. Oordeel daarna eens zelf: wanneer is rommel leuk en/of zinvol en/of waardevol en wanneer eigenlijk niet? Het is dus vaak de kunst om steeds weer opnieuw de juiste balans tussen orde en chaos te zoeken en te weten waar wel en waar niet in te grijpen in de chaos. Op de foto's van Ursus zie je alledaagse zaken vanuit zowel ongestructureerd als gestructureerd gezichtspunt. En valt meteen op dat voor de rommelige varianten ook best wel wat te zeggen is.

In de meer abstracte wereld van de informatietechnologie lijkt het echter vaak wel of we op elke ongestructureerde context maar één standaard antwoord weten, namelijk structureren. Terwijl dat echt niet altijd hoeft. Informatie mag gerust rommelig zijn in bepaalde contexten. En kan dan toch nog waarde toevoegen. En is dus daarom oké. Het enige wat we nog echt goed op moeten lossen is om onze ongestructureerde, rommelige informatie te integreren in onze ongestructureerde, rommelige contexten op een manier die past bij dit gebrek aan structuur. Het verbinden van rommelige informatieruimten. Daar ligt nog een mooie uitdaging voor dit mooie informatie vakgebied! Als we maar van tijd tot tijd los durven laten. En niet alles willen structureren. Of om met de mooie woorden van Adi Da Samray af te sluiten: Relax! Nothing is under control...

Weergaven: 228

Reactie van Erik Vermeulen op 1 April 2012 op 23.17

Louis,

leuke bijdrage. Rommel is vaak een onbewust bijproduct van een poging tot structureren; een valkuil waar menig filosoof in is gevallen.

Reactie van Jan van Til op 2 April 2012 op 13.05

Louis,

Inderdaad, met het woord “rommeltje” appelleer ik doelbewust aan een toestand waarin we eigenlijk niet (lang meer zouden moeten) willen verkeren. Daar laat ik het in de blog-titel niet bij. Als uitweg/alternatief stel ik “stelselmatig informatieverkeer” voor. Daarmee plaats ik “rommeltje” en “stelselmatig informatieverkeer” in een bepaalde verhouding tot elkaar. De titel als geheel appelleert op die manier nog eens extra om in beweging te komen – in de richting van stelselmatig informatieverkeer. En zo vraagt de titel eigenlijk om een besluit van de lezer: Accepteren? Verzetten? Verwerpen? Doorvragen? Er met de rug naar toe gaan staan?

Erik lijkt zich toch wat te storen aan “rommeltje”.
In eerste reactie stelt hij ‘gewoon’ voor “hetzelfde probleem” wat losser in te kaderen met zoiets als een informatieruimte waarbinnen de bewoners zo zo’n beetje eenzelfde context delen. Daarbuiten is dan misschien wel een soort van probleem, maar dat snappen de meesten toch echt wel – ook al hebben ze er geen begrip voor.
In tweede reactie stelt Erik dat het “rommeltje waar je aan refereert is relatief”. Met een goed ontwerp van de informatieruimte ben je er immers al!
In derde reactie groeit zijn verzet flink aan: “nodeloos complex”. Witgenstein legt uit dat de informatieruimte voldoende soelaas biedt.

Louis schrijft zelf een blog: Rommel: waarde(n)loos of niet? Wie “rommeltje” achter zich laat en verruilt voor “stelselmatig informatieverkeer”, die verruilt de ene waarde voor een andere waarde. Waarom? Omdat de waarde van het één voor hem/haar meer waarde/zin vertegenwoordigt dan de waarde van het andere. Mijn indruk (op basis van deze blog) is dat je, net als Erik, “rommeltje” (nog) sterk relativeert en de meerwaarde van “stelselmatig informatieverkeer” (nog) niet ziet. Correct?

Reactie van Louis Dietvorst op 2 April 2012 op 18.15

Jan, om op jouw vorige vraag "Correct?" in te gaan: ik denk dat er zeker meerwaarde zit in stelselmatig informatieverkeer, maar tegelijkertijd denk ik ook dat er meerwaarde zit in de kunst van het weglaten van structuren daar waar we er nog geen goed antwoord voor hebben. Voor die gevallen is nog altijd de door jouw benoemde Human Interoperability dé bepalende factor die er voor zorgt dat alles toch nog op z'n pootjes terecht komt. En daarmee is mijn mening wellicht een beetje tegendraads vergeleken met gangbare theorieën, werkwijzen, methoden en technieken. Misschien hebben we hier nog wel een groot ontwikkelgebied laten liggen...

En de waarde van waarde is ook belangrijk: met stelselmatige aanpak kun je economische waarde verhogen, maar "what about Human Value"? Een mens die gelukkig is in zijn werk vertegenwoordigt ook een zekere waarde. Dus de ene waarde verruilen voor de andere is nog niet zo'n simpel vraagstuk als je er die context niet bij betrekt. Als je puur door een bedrijfseconomische bril kijkt is stelselmatige aanpak waarschijnlijk goed en rommel een vorm van verspilling. Als je door een meer humane bril kijkt kun je wellicht tot een meer genuanceerd beeld komen.

Dus zolang de wetenschap nog geen pasklare oplossing heeft vindt ik part-time rommelig helemaal niet erg. Maar stel dat de wetenschap wél een oplossing heeft voor stelselmatig uitwisselen van alle informatie. Dan zou het maar een saaie boel gaan worden. Waarin gaan we onze kinderen dan nog leerervaringen geven? (Don’t handicap your children by making their lives easy ~ Robert A. Heinlein) We kunnen m.i. ook te ver doorschieten in drang naar perfectionisme. Wellicht daarom is weten waar te beginnen en waar op te houden met stelsels meer kunst dan kunde. Ik noem dat Social Architecture bedrijven. En als je door een LEAN bril kijkt naar bijv. Muda principe 7: Defects, kun je ook bewust kiezen om sommige vormen van defect door mensen op te laten lossen i.p.v. machines. Wellicht een andere (tegendraadse) kijk op LEAN.

Verder denk ik dat mensen ook altijd behoeften zullen blijven hebben aan niet volledig uitgekauwde interoperabiliteit. En dat graag beschouwen als onderdeel van een prettige, uitdagende werkomgeving waarin het leerconcept mee ontworpen is als onderdeel van alle routineprocessen. Zodat ze daarin juist een waarde toe kunnen voegen. Bijvoorbeeld door de uitval die stelselmatige informatie-uitwisseling achterlaat in het uitvalproces aan de koffieautomaat te "tackelen". Of gewoon omdat het leuk is om menselijke interactie te hebben.

Samengevat: stelselmatig informatieverkeer prima maar bouw bandbreedte in voor leerervaringen en voor niet stelselmatig informatieverkeer. Alles in balans. Niet teveel van het een en niet teveel van het ander. Zoeken naar grenzen van orde binnen een (ogenschijnlijk) chaotisch systeem. Tegendraads.

Reactie van Jan van Til op 2 April 2012 op 20.58

Louis,

Ik heb je bijdrage nu driemaal gelezen. Vraagtekens! Gewoon een Tegendraadse reactie? Gaat het om Totaal Onbegrip van mijn boodschap? Zit het nog anders? Dat zijn zo wat vragen die bij serieus bij me opkomen.

Begrijp ik nu goed dat je eigenlijk Overal wel waarde in ziet? In waarde, in economie, in stelselmatig informatieverkeer, in rommelig informatieverkeer, in koffieautomaten, in.... Gewoon een soort Brede Waardering van Alles wat Los en Vast zit, waarbij zo'n beetje alles je even Lief en om het Even is? Nou, ja, in ieder geval zolang "de wetenschap nog geen pasklare oplossing heeft"? 

 

 

Reactie van Erik Vermeulen op 2 April 2012 op 21.01

@Jan, met nodeloos complex verwijs ik naar pogingen om communicatie tussen elke zender en elke ontvanger te borgen. Als je het afzwakt naar elke relevante zender en elke relevante ontvanger en voldoende ruimte laat voor interpretatie bij het borgen dan kan het formaliseren van de communicatie praktisch zijn. Hoe precies is van ondergeschikt belang.

Wittgensteins worstelingen met betekenissen (die bedoelde ik inderdaad met mijn verwijzing naar taalspelen) zijn illustratief voor de complexiteit van onze natuurlijke taal (en de problemen die we ons op de hals halen door begrippen uit hun natuurlijke context te trekken). Ik geloof niet dat Wittgenstein - als hij nog zou leven - van mening zou zijn dat de informatieruimte voldoende soelaas zou bieden. Ik ook niet overigens (zie mijn opmerkingen bij jouw blog).

@Louis, ik deel je conclusie om ruimte te laten voor leerervaringen van harte.

Opmerking

Je moet lid zijn van Via Nova Architectura om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Via Nova Architectura

Sponsoren

Advertenties

Je kunt hier adverteren

© 2019   Gemaakt door Stichting Digital Architecture.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden