Klopt, dat is nieuw. Onbekend. En dat maakt gemakkelijk onbemind. Momenteel modelleren wij onze informatie op maat voor een bepaalde toepassing. En die toepassing komt als oplossing voort uit een bepaald probleem.

Dat gaat aardig goed in een wereld die vrij stabiel is, een wereld waar problemen langere tijd bestaan zodat ervoor gevonden oplossingen langere tijd meegaan. Onze moderne maatschappij – lees ook: informatiemaatschappij danwel netwerksamenleving – kenmerkt zich echter vooral door dynamiek en veranderlijkheid. Vandaag de dag veranderen veel dingen pal onder je neus. Verandering is de enige constante – zegt men ook wel.

En dat knelt, want veranderlijke situaties annex problemen vergen veranderlijke, flexibele, wendbare enzovoort oplossingen. En die vergen op hun beurt weer veranderlijke informatiemodellen annex code.

Tegelijkertijd is de set aan informatie die een bepaald bedrijf nodig heeft behoorlijk constant – zolang de bedrijfsdoelstellingen niet grondig veranderen. De voor de hand liggende vraag is dan hoe die vrij constante set aan informatie te ordenen tot een stabiel en duurzaam informatiemodel – bruikbaar voor een scala aan oplossingen voor gevarieerde en ook nog eens variërende problemen.

Informatie dient dan los van een bepaald probleem gemodelleerd te worden. Problemen komen en gaan – zoveel weten we zeker. En ze komen en gaan ook steeds sneller; dynamiek enzo. Ook dat is herkenbaar. Welke problemen zich aandienen weten we echter niet (precies). En hetzelfde geldt voor de volgorde waarin ze zich voor onze ogen ontwikkelen.

Stelselmatig informatiemodelleren ‘kijkt’ ruimer dan het concreet voorliggende probleem. Veel ruimer! Wie, even een kort-door-de-bocht voorbeeld, te maken heeft met een probleem rond gasleidingen, realiseert zich prompt dat een gasleiding eerst en vooral een leiding is. En via leiding komen ook waterleiding, elektriciteitsleiding, riolering enzovoort in beeld. Via dergelijke, ruimere cirkels ontwikkelt zich dan een beeld (model) van wat een leiding in essentie is. Op dat model kunnen vervolgens allerhande verbijzonderingen, bijvoorbeeld (aard)gas of (drink)water, via juxtapositie worden aangehaakt. En zo ontstaat een duurzaam model annex duurzame distributie van informatie over de zowel onderscheiden als ook onderling samenhangende knooppunten van het stelselmatige informatiemodel.

Pieter Wisse stelde medio 2008 (in opdracht van Bureau Forum Standaardisatie) m.b.v. Metapatroon een Oefenschema: basisregistraties enz. op. In dat stelselmatige informatiemodel is groot deel van Suwinet, GBA, BAG en BOR samenhangend in één model verenigd. Uitermate prettige bijkomstigheid is dat uitbreiding elk volgend model steeds minder werk oplevert: dankzij stelselmatigheid staat het meeste er al!

Weergaven: 414

Reactie van Patrick Deuzings op 22 Oktober 2014 op 10.09

Bij deze aanpak richt men zich minder op een aspect maar veel meer op gehele organisatie domein bij het modelleren, daaruit valt af te leiden dat wanneer men het woord 'attribuut'  en 'model' vervangt voor de woorden  'term' en termsets dat deze aanpak  zoekt naar de bovenliggende termen (en BT, RT ettc.) in een bedrijfs(tak) -taxonomie. Wanneer men deze vervolgens vanuit de bijbehorende tot een 'hogere' term modeleert tot een informatiemodel komt men uiteindelijk dan niet uit op de bedrijfs(tak)- taxonomie met al haar termen en term-sets?

Reactie van Jan van Til op 22 Oktober 2014 op 21.48

Patrick,

 

Dank je wel voor je response! Ja, op basis van mijn kort-door-de-bocht voorbeeld leid je wellicht te gemakkelijk iets anders af dan ik bedoelde. Mijn excuses daarvoor.

 

Bij deze aanpak, stelselmatig informatiemodelleren, richt men zich eerst en vooral en helemaal op… informatie. Informatie met al haar eigen-aardigheden. En daarbij draait het steeds om… situationele-betekenis-tot-trefzekere-actie. En dat is een heel ànder – een geheel níeuw vertrekpunt. Dat kennen we nog niet.

 

Ons huidige denken en werken vertrekt, vaak als vanzelf en grotendeels onbewust vanuit de zo concrete en vertrouwde boundaries van een applicatie, afdeling, organisatie, branche, domein etc. En voor je het weet wordt ons gedrag als vanzelf weer bepaald door het aloude adagium: voor elk probleem een apart systeem.

Impliciet daarbij blijft  helaas, helaas  dat zo’n systeem steeds weer werkt met eigen informatie in een eigen structuur/model op een eigen manier. Daar wil je van af. En daarom staat dergelijke boundaries bij stelselmatig informatiemodelleren niet met-stip-op-één; nee, dat komt allemaal later aan de orde! En voor wie het (echt) wil: uit een stelselmatig informatiemodel kunnen taxonomieën worden afgeleid.

Reactie van Robert Deckers op 7 Januari 2015 op 17.56

Beste Jan

Goed dat je dit op deze manier onder de aandacht brengt. Ik heb altijd moeite om organisaties hiervan het nut uit te leggen. Ik plaats het meestal onder de vlag van domeinmodelleren. Het vraag natuurlijk om een probleem-/systeemonafhankelijke investering en dat is vaak een issue bij management. Bij de enterprisearchitecten merk ik vaak weerstand omdat ze - en dat is een slechte zaak - niet ervaren/bekend zijn met goede informatiemodellen en de mogelijkheden ervan. Een praktische drempel is ook de verleiding om heel dicht tegen de technische datamodellen aan te gaan zitten omdat er geen goede tooling ingezet om de technische modellen automatisch af te leiden uit de meer informatiemodellen/domainmodellen. (Je kunt ook nog onderscheid maken tussen business object modellen en informatiemodellen natuurlijk. Maar, dat heeft niets met de stelselmatigheid te maken.)

Reactie van Jan van Til op 8 Januari 2015 op 20.09

Robert,

Dank je wel voor je positieve response! Ja, zeker, het gaat natuurlijk al snel om de meer infrastructurele opgaven. En, klopt ook, dat geeft (wat) meer moeite om er sponsoren (gezamenlijke belanghebbenden) voor te vinden. Verder zit ‘de ICT’ er helemaal niet zo om te springen, hoor: zolang er op de huidige manier nog meer dan voldoende geld valt te verdienen…. En dat is met elkaar erg jammer/zuur, want de ‘beweging’ is zo onmiskenbaar richting infrastructuur. Da’s zo langzamerhand ook de enige manier om ‘de boel’ behapbaar houden en weer eens significant vooruitgang te boeken.

Maar daar hoeven jij en ik niet op te wachten. Niemand trouwens. Het verdient sterke aanbeveling om informatie maar alvast stelselmatig te modelleren voor elke concrete toepassing die je onderhanden krijgt. Dat levert je alvast een smak aan waardevolle ervaring op, de applicatie wordt er direct al een stuk duurzamer van en ook de kwaliteit van de eventuele interfaces vaart er onmiddellijk wel bij. En als er eenmaal voldoende body is ontstaan – kantelpunt dus – dan kan een volgende stap worden gemaakt tot alweer serieuzere informatie-infrastructuur (waarop een aantal applicaties dan al op voorbereid is). En, ja, dat natuurlijk ook: elke infra-kans die je kunt scoren, moet je natuurlijk zonder aarzelen stelselmatig meepikken! Veel succes!

Opmerking

Je moet lid zijn van Via Nova Architectura om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Via Nova Architectura

Sponsoren

Advertenties

Je kunt hier adverteren

© 2019   Gemaakt door Stichting Digital Architecture.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden