Stel: u wilt een nieuw systeem (laten) bouwen – laten we zeggen iets rondom medewerkers. Wat blijkt? Het overgrote deel van de medewerkers, vaak zo’n 80%, past moeiteloos in één en hetzelfde profiel. Voor de overige medewerkersituaties gelden allerhande varianten. Inderdaad… de uitzonderingen. Bij een bedrijfsomvang van 100 mensen zijn er, uitgaande van die 80%, zo maar 21 verschillende profielen. En het houdt natuurlijk niet op met één systeem of met alleen maar medewerkers. Nee, voor een beetje bedrijf zijn er al snel uitzonderingen zat.

En omdat we de uitzonderingen al snel zat zijn, volgt er actie: standaardisatie! Standaardiseren betekent het negeren van allerhande verschillen. Uniformeren heet het ook wel. Of, met een eufemisme: harmoniseren. Wezenlijke vraag daarbij is welke verschillen voor wie essentieel – dus van Waarde zijn en welke niet. Precies dáár… gebeuren vrijwel dagelijks (ernstige) ongelukken. Het onuitgesproken adagium luidt gemakkelijk en vlot: standaardiseren is goed; meer standaardiseren is beter! En zo raken Waardevolle nuances in betekenis van informatie zomaar zoek of verminkt. Met disharmonie als onwerkbaar resultaat. Reactie daarop kan dan ook niet uitblijven: allerhande oplossingen van individuele gebruikers leiden gemakkelijk tot herintroductie en verdere toename van uitzonderingen. Onder mom van standaardisatie… neemt wildgroei alleen maar toe.

Oplossing voor deze – hardnekkige – problematiek bestaat erin de uitzondering… af te schaffen. Uitzonderingen ontstaan zodra één perspectief wordt gebombardeerd tot hèt perspectief. De rest wijkt dan, tja, ‘gewoon’ af en behoeft nog slechts een welgemikte harmonisatieslag. Een dergelijke handelswijze is vandaag de dag… Common Practice – net als de gevolgen ervan.
Oplossing bestaat erin deze common practice te vervangen door een nieuwe waarin evenwichtig en samenhangend wordt gekeken vanuit alle relevante perspectieven. Een nieuwe common practice waarin zowel overeenkomsten als reële verschillen – die voortkomen uit reëel verschillende situaties – van meet af aan evenwichtig en samenhangend worden erkend. Dan verdwijnen uitzonderingen. Reële en voluit erkende gedragsvariaties komen er op stelselmatige wijze voor in de plaats.

Die reële gedragsvariaties moeten, om te beginnen, modelmatig natuurlijk ook evenwichtig plek krijgen. Dat lukt niet met bestaande methoden voor informatiemodellering – die zijn immers verweven met de oude common practice. Daarvoor is een nieuwe methode voor informatiemodellering Noodzakelijk. Een methode die verschillen (reële gedragsvariaties) samen met overeenkomsten in gedrag ordelijk samenhangend, stelselmatig zeg ook maar, in één model kan ‘vangen’ [1].

Met pragmatische erkenning van reële gedragsvariëteit plus toepassing van bijpassende methode voor stelselmatige informatiemodellering (en zo door naar ontwerp, bouw en implementatie), brengen we betekenis van informatie Verantwoord op één noemer en kunnen we zowel overeenkomsten als verschillen samenhangend uittellen tot evenwichtige verhoudingen binnen en tussen al onze (veelal met systemen ondersteunde) samenwerkingsverbanden. Uitzonderingen…? Die zijn we meer dan zat!


Noot:
[1] Voor zover mij bekend bestaat er momenteel één methode voor stelselmatige informatiemodellering: Metapatroon (Engels: Metapattern). Zie eventueel ook de column: Gezocht: methode voor informatiemodellering volgens informatierelat....

Weergaven: 268

Reactie van Louis Dietvorst op 22 Maart 2012 op 20.27

Dag Jan, wederom een mooie bijdrage van jou. Ik vind ook dat de natuurlijke drang om alles maar te willen standaardiseren in de praktijk toch nooit zal gaan werken. Ondanks alle theoretische modellen die er achter zitten. Want daar is onze wereld nou eenmaal te complex voor. En wordt steeds complexer. Een illusie om te denken dat we dat ooit volledig zullen kunnen beheersen. (waarom zouden we dat willen trouwens?)

Wat zou het daarom mooi zijn als we de door jou genoemde Common Practice konden opwaarderen naar de door jou gepropageerde nieuwe methode. Maar dan moet het vakgebied wel open staan voor vernieuwing. Nu bekruipt me vaak nog het gevoel dat we terug blijven grijpen op wat we al weten en het daar dan maar bij laten. En niet of te weinig kritisch zijn of dat echt wel goed werkt. Of zoals Einstein ooit zei: doing the same thing over and over again and expecting different results. We verwachten dus wel andere resultaten maar op een of andere manier lukt het maar niet om 'the same thing' mentaliteit te doorbreken. Alsof wat we allemaal al bedacht hebben heilig is en blijft en nooit meer kritisch ter discussie gesteld mag worden. Ik vraag me wel eens af welke (radicale) doorbraak of nieuwe, transformationele denkwijze daar voor nodig zou zijn. Met alle beschikbare denkkracht in de wereld moeten we daar samen toch wel iets slims voor kunnen verzinnen?

Reactie van Jan van Til op 22 Maart 2012 op 21.52

Louis, dank voor je vriendelijke woorden.

Veranderen van Common Practice vereist loslaten. Loslaten van oude (vergane) wereldbeelden. Dat brengt enige onzekerheid met zich mee. Zie evt. Paradigm Shift ( http://www.emovere.nl/?doc=173 ). Zie evt. ook Oude Baan Verlaten ( http://www.emovere.nl/?doc=183 ). Het zit-um naar mijn idee niet zozeer in de "beschikbare denkkracht in de wereld". We zijn slim genoeg en kunnen heel hard/goed denken. Ook is er al genoeg bedacht in de richting van zoiets als informatie-infrastrsuctuur: www.informationdynamics.nl www.emovere.nl www.informatiekundigbekeken.blogspot.com www.information-roundabout.eu PrimaVera enzovoort.

Er is iets anders aan de hand... Onze huidige posities zijn nog steeds veel te comfortabel om te verlaten. Waarom zou je vertrekken, op weg gaan (emovere) naar iets nieuws - onbekends - onzekers als je niet direct verongelukt door te blijven zitten waar je zit?

Binnenkort publiceer ik "Van rommeltje naar stelselmatig informatieverkeer". Als voorproefje: "Begrip, aanvaarding en vervolgens ook toepassing van zo’n kwalitatief nieuw inzicht geeft gedoe en onzekerheid. Vraag maar aan Galileï en Copernicus. Liever dan nieuw inzicht te omarmen, aarzelen we, net als de kerk destijds, en blijven we doormodderen met oude en vertrouwde ideeën annex ‘proven technology’."

Maar... laat dit soort doemdenkerij jou persoonlijk niet hinderen om je te verdiepen in zo'n nieuwe Common Practice! Als jij bereid bent te vertrekken en op weg te gaan... kun je vanuit die nieuwe wereld straks Nieuwe Dingen laten zien. En wie weet komen we elkaartegen in die wereld... op een informatierotonde of zo...

Einstein wist al te vertellen dat we de problemen van nu (inconsistentie, duplicatie, wildgroei) domweg niet kunnen oplossen met het denken dat ze heeft voortgebracht. Het huidige IT-denken/doen heeft ons gebarcht waar we nu zijn en is duidelijk aan het vastlopen. Er zit echt niets anders op dan Oude Baan te Verlaten. De bestaande oplossingsruimte is uitgeput - maak de sprong naar een nieuwe. Je zult - net als de she-circle - verbaast staan.

Opmerking

Je moet lid zijn van Via Nova Architectura om reacties te kunnen toevoegen!

Wordt lid van Via Nova Architectura

Sponsoren

Advertenties

Je kunt hier adverteren

© 2019   Gemaakt door Stichting Digital Architecture.   Verzorgd door

Banners  |  Een probleem rapporteren?  |  Algemene voorwaarden